Φανταστείτε ότι φωτογραφίζετε ένα άτομο σε ένα τραπέζι κουζίνας. Ένα ευθύ κάδρο καταγράφει το άτομο και το τραπέζι. Ένα πιο σκόπιμο κάδρο μπορεί να περιλαμβάνει την άκρη μιας πόρτας, ένα ποτήρι κοντά στον φακό και ένα κομμάτι φωτός από το παράθυρο πίσω από την καρέκλα. Τα αντικείμενα είναι συνηθισμένα· η διάταξή τους δημιουργεί απόσταση, ιδιωτικότητα και προσδοκία.
Η σύνθεση δεν είναι η τοποθέτηση των πάντων πάνω σε ένα πλέγμα. Είναι η απόφαση για το πώς πρέπει να κινείται η προσοχή. Πριν προσαρμόσετε το κάδρο, ολοκληρώστε αυτή την πρόταση: «Θέλω ο θεατής να προσέξει πρώτα αυτό, και μετά να ανακαλύψει εκείνο.» Αν δεν μπορείτε να απαντήσετε, η απλοποίηση της σκηνής είναι συνήθως πιο χρήσιμη από την προσθήκη ενός ακόμη επιπέδου.
Δώστε σε κάθε επίπεδο έναν ρόλο
Προσκήνιο, μέση περιοχή και φόντο είναι χρήσιμες περιγραφές του βάθους, όχι υποχρέωση να γεμίσει κάθε ζώνη. Ένα απαλό κουρτινάκι μπορεί να ορίσει τη θέση του θεατή. Το πρόσωπο μπορεί να φέρει το συναισθηματικό κέντρο. Μια πόρτα πίσω του μπορεί να υποδηλώνει έναν μεγαλύτερο χώρο. Κάθε επίπεδο πρέπει να συνεισφέρει κάτι διαφορετικό.
Αν το προσκήνιο καλύπτει την έκφραση, ή αν το φόντο περιέχει το πιο φωτεινό αντικείμενο χωρίς λόγο, τα επίπεδα ανταγωνίζονται. Μετακινηθείτε μερικά εκατοστά πριν αλλάξετε φακό. Μικρές πλάγιες κινήσεις συχνά διαχωρίζουν ένα πρόσωπο από ένα πλαίσιο πόρτας ή σταματούν μια φωτεινή λαβή από το να φαίνεται ότι φυτρώνει από το κεφάλι κάποιου.
Χρησιμοποιήστε τη φωτεινότητα ως διαδρομή, όχι ως περισπασμό
Το μάτι επηρεάζεται από την αντίθεση, τα πρόσωπα, την ευκρίνεια και το χρώμα, αν και καμία μεμονωμένη φόρμουλα δεν προβλέπει κάθε θεατή. Μια ανοιχτόχρωμη κούπα πάνω σε ένα σκούρο τραπέζι μπορεί να ανταγωνιστεί έντονα ένα πρόσωπο. Μπορείτε να τη μετακινήσετε, να αλλάξετε τη γωνία σας ή να την αφήσετε να γίνει μια σκόπιμη πρώτη στάση που οδηγεί προς το θέμα.
Οι φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson είναι χρήσιμες για τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο η γεωμετρία και ο ανθρώπινος χρόνος συνεργάζονται. Το έργο του Alex Webb προσφέρει ένα διαφορετικό μάθημα: τα σύνθετα επίπεδα μπορούν να παραμένουν ευανάγνωστα όταν οι χειρονομίες, τα χρώματα και ο χωρικός διαχωρισμός είναι προσεκτικά ισορροπημένα. Καμία από τις δύο προσεγγίσεις δεν σημαίνει ότι κάθε γωνία χρειάζεται δραστηριότητα.
Αφήστε κάτι απέξω με την ίδια φροντίδα που χρησιμοποιείτε για να βάλετε κάτι μέσα.
Κάντε τον κενό χώρο συγκεκριμένο
Ο αρνητικός χώρος δεν είναι απλώς μια αχρησιμοποίητη περιοχή. Ο χώρος μπροστά από το βλέμμα ενός προσώπου μπορεί να υπονοεί δυνατότητα ή αναμονή. Μια μεγάλη περιοχή πίσω του μπορεί να μοιάζει με κάτι που έχει αφεθεί πίσω. Το νόημα εξαρτάται από την έκφραση, το φως και το πλαίσιο· δεν προκύπτει αυτόματα από την κατεύθυνση του κάδρου.
Δοκιμάστε ένα κάδρο με το θέμα κοντά στο κέντρο και μετά ένα κοντά σε άκρη. Κρατήστε την ίδια αναλογία διαστάσεων και συγκρίνετε τη συναισθηματική διαφορά. Μην υποθέτετε ότι η εκτός κέντρου εκδοχή είναι πιο εκλεπτυσμένη. Η συμμετρία μπορεί να φαίνεται ήρεμη, τελετουργική ή παγιδευμένη. Ένα μετατοπισμένο κάδρο μπορεί να φαίνεται ανοιχτό ή απλώς ανισορροπημένο.
Ελέγξτε τα άκρα πριν από το κέντρο
Μόλις το θέμα φαίνεται σωστό, σαρώστε και τις τέσσερις άκρες. Αναζητήστε μερικά χέρια, φωτεινά θραύσματα, τυχαίες εφαπτόμενες και αντικείμενα κομμένα σε αδέξια σημεία. Ένα κάδρο μπορεί να είναι σκόπιμο και παρόλα αυτά να φαίνεται άβολο, αλλά η δυσφορία πρέπει να εξυπηρετεί τη φωτογραφία και όχι να αποκαλύπτει ότι σταματήσατε να κοιτάτε πολύ νωρίς.
Το The Photographer’s Eye του John Szarkowski αποτελεί χρήσιμο σημείο εκκίνησης για να σκεφτείτε το κάδρο ως φωτογραφική απόφαση. Το The Nature of Photographs του Stephen Shore προσφέρει ένα άλλο λεξιλόγιο για τη συζήτηση του τρόπου με τον οποίο μια επίπεδη εικόνα οργανώνει τον χώρο. Χρησιμοποιήστε τα βιβλία για να ακονίσετε την παρατηρητικότητα, όχι για να αντικαταστήσετε τη δική σας αντίδραση.
Επιλέξτε σκόπιμα το σχήμα του κάδρου
Ένα οριζόντιο κάδρο δίνει χώρο να αναπτυχθούν οι οριζόντιες σχέσεις. Ένα κάθετο κάδρο μπορεί να κάνει μια πόρτα ή μια όρθια φιγούρα να φαίνεται πιο περιορισμένη. Ένα τετράγωνο μπορεί να συγκρατήσει την προσοχή σε συμπαγή χώρο. Κανένα από αυτά τα σχήματα δεν είναι εγγενώς κινηματογραφικό. Οι μαύρες ζώνες δεν μπορούν να διορθώσουν μια σύνθεση χωρίς σαφή σχέση μεταξύ των μερών της.
Σκεφτείτε το Nighthawks του Edward Hopper ως μελέτη για τον περιορισμό, την απόσταση και την ορατότητα ενός δωματίου από έξω. Δεν χρειάζεται να μιμηθείτε τα χρώματα του πίνακα για να μάθετε από τον τρόπο με τον οποίο τα αρχιτεκτονικά όρια διαμορφώνουν την πρόσβασή μας στους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα.
Η άσκηση με την πόρτα
- Φωτογραφίστε ένα δωμάτιο από ανοιχτή πόρτα με ένα σαφές θέμα.
- Μετακινηθείτε πλάγια μέχρι η πόρτα να γίνει ένα σκόπιμο μπροστινό όριο.
- Αφαιρέστε ένα αντικείμενο που αποσπά την προσοχή και δημιουργήστε ένα άλλο κάδρο.
- Συγκρίνετε ένα μεγαλύτερο άνοιγμα με ένα μικρότερο, προσαρμόζοντας την έκθεση όπου χρειάζεται.
Επιλέξτε το κάδρο που κάνει τη σχέση πιο σαφή, όχι εκείνο που περιέχει τις περισσότερες τεχνικές.
Μόλις τα επίπεδα συνεργαστούν, αλλάξτε το ύψος της κάμερας χωρίς να αλλάξετε τη διάταξη. Θα διαπιστώσετε ότι το πού στέκεστε μπορεί να αλλάξει τη συναισθηματική απόχρωση της ίδιας σκηνής τόσο όσο και τα αντικείμενα που περιέχει.